บุคคลิกของเชษฐา วราฤทธิ์

: เชษฐา หัวหน้าคณะเดินทาง พี่ชายของคุณชายอนุชา ต้นเหตุของการเดินทาง และยังเป็นพี่ชายผู้เปรียบประดุจบิดาของน้องสาวอย่าง คุณหญิงดาริน ดำรงตำแหน่ง พันโทนอกราชการ

บุคคลิก : เข้มอย่างชายชาติทหาร ในความหมายของอาชีพที่เคยผ่านมา สุขุม รอบคอบ มีความเป็นผู้นำสูง ซึ่งคงสืบเนื่องมาจากชาติกำเนิดอันสูงส่งเช่นหม่อมราชวงศ์ สูบไปป์อยู่เป็นนิจ

หน้าตา : โครงกระดูกหน้าใหญ่ หน้าคมเป็นสัน ดวงตาคม ใหญ่ คิ้วหนา ไว้หนวดแต่พองาม

รูปร่าง : สูงใหญ่ เทียบเท่าแงซาย( ตามบทประพันธ์แงซายสูงราวๆหกฟุต ) หากประเมินด้วยส่วนสูงนี้ กับข้อมูลในบทประพันธ์ที่ สูงใหญ่ แข็งแรง น้ำหนักตัว ก็ไม่น่าจะต่ำกว่า แปดสิบกิโลกรัม อาจจะมากกว่านั้นนิดหน่อย ตามอายุที่พ้นวัยรุ่นไปค่อนข้างมาก

เสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย : หากมองตามสมัยนิยมในยุคนั้น เครื่องแต่งกายของนักเดินป่าชั้นสูงเยี่ยงนี้ คงหนีไม่พ้น ชุดมาตรฐานของพรานผิวขาวในยุคนั้น ชุดซาฟารี ผ้าเวสปอยส์สีน้ำตาล เป็นมันระยับท่ามกลางแสงแดดอันเจิดจ้า แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นอย่างนั้นเสมอไป เพราะคุณชายเองก็ไม่ใช่ผู้ชายเจ้าสำอางค์อะไร ซ้ำยังรักกีฬากลางแจ้ง ตรากตรำกรำเหนื่อยได้ไม่มีปริปาก แถมยังเคยผ่านโลกของชายชาตรีในอาชีพทหารมาแล้ว ดังนั้น เครื่องแต่งกายของคุณชายน่าจะ “สบายๆ”กว่านั้น อาจเป็นเสื้อเชิ๊ตแขนยาว กางเกงยีนส์ ก็คงไม่ผิดไปนัก แต่หากจะยึดถือแบบอย่างตามนักผจญภัยระดับโลก(นวนิยาย)อย่างอินเดียน่า โจนส์ ก็คงต้องเปลี่ยนกางเกงกันสักนิด กางเกงหนังเข้ารูป บู๊ทสูงถึงหน้าแข็ง ที่เอวคาดเข็มขัดหนังที่บรรจุกระสุนเต็มอัตรา

อุปกรณ์ :เสื้อผ้า สำรองสามชุด , ถุงเท้าอย่างน้อย เจ็ดคู่ , กางเกงชั้นใน อย่างน้อย เจ็ดตัว , ไปป์ ,ซองยาเส้น, บุหรี่น่าจะมีสักสองซอง (คาเมลล์) , ที่โกนหนวดไฟฟ้า , ขวดโลหะสำหรับใส่เหล้า ซึ่งน่าจะบรรจุบรั่นดีไว้, ปืน,เข็มขัดพร้อมที่ใส่กระสุน และกระสุนเต็มอัตรา , หมวกน่าจะทรงคาวบอย สีน้ำตาลเข้ม , รองเท้าก็น่าจะเป็นรองเท้าหนัง ตามสมัยนิยมคาวบอยในสมัยนั้น

ทักษะ : มีทักษะการเลือกใช้ปืน และการใช้ปืนในระดับดีทีเดียว มีความเข้าใจในการเดินป่าพอสมควร รู้ระดับฝีมือของตัวเอง ใจกว้าง เปิดรับความรู้ใหม่ๆจากผู้อื่นได้เสมอ

ลักษณะท่าทาง : ทะมัดทแมง สง่างาม เพียงแต่จะมีการเดินกระเผลกไปบ้าง หลังปะทะกับโขลงไอ้แหว่ง ก็ด้วยอุปัทวเหตุ ผลัดลงไปติดกับแง่งหิน กลายเป็นบาดแผลเรื้อรังเค้าไปตลอดการเดินทาง

ชื่อ : แพทย์หญิงหม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์

ชื่อเล่น : น้อย

อายุ : ไม่ต่ำกว่า 25 – 26 ปี

อาชีพ : แพทย์ (ชำนาญด้านศัลยแพทย์ อายุรกรรม และนิติเวช)

การศึกษา : แพทย์เกียรตินิยม และกำลังทำปริญญาเอกทางด้านมนุษยวิทยา (กำลังทำวิทยานิพนธ์)

พี่น้อง : มีพี่ชาย 2 คน คือ ม.ร.วเชษฐา วราฤทธิ์ และ ม.ร.ว.อนุชา วราฤทธิ์

สัดส่วน : 35-23 ½-36

ความสูง : สูงเกินกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของหญิงไทยเล็กน้อย

น้ำหนัก : ไม่เกิน 60 กิโลกรัม

ผม : ดำขลับดุจเส้นไหม ยาวเคลียไหล่ มักรวบเวลาเดินป่า แต่หลังจากออกจากหล่มช้าง เชษฐาตัดให้สั้นเทียมคอ

รูปร่างลักษณะ : หน้าตาคล้ายเชษฐา แต่ใบหน้ารูปไข่ ตาใหญ่คมกริบ ดูฉลาด บางขณะก็แฝงแววเขลา เพราะความอวดดีของตนเอง เป็นประกายแวววามอยู่เป็นนิจ ไหล่ผึ่ง เอวกิ่ว ตะโพกกลมหนา รับกับลำขาอวบใหญ่แข็งแรง ผิวพรรณแบบคนนิยมกรำอยู่กลางแดดอย่างนักกีฬากลางแจ้ง จมูกเชิด แสดงถึงความรั้น ริมฝีปากบางส่อแววเจ้าอารมณ์ ถือดี

บุคคลิกภายนอก : ดูเย่อหยิ่งไว้ตัว ลักษณะเหมือนคนที่ได้รับแต่การพะนอเอาใจจนเคยตัว

นิสัย : มีนิสัยของผู้หญิงและผู้ชายอย่างละครึ่ง คือชอบการผจญภัย หวาดเสียว ตื่นเต้นท้ายทาย เล่นกีฬาแบบผู้ชาย กล้าหาญผิดธรรมชาติผู้หญิง จิตใจเด็ดเดี่ยว แต่ก็มีนิสัยแบบผู้หญิงอยู่เต็มเปี่ยมคือ รักสวยรักงาม ชอบแต่งตัว เอาแต่ใจ ประชด เหน็บแนม อยากรู้อยากเห็น พาล ข่มขู่ ขี้โมโห จุกจิก จู้จี้ เจ้ากี้เจ้าการ แสนงอนเอากับคนที่ขัดใจหล่อน ใจร้อน และยังชอบเอาชนะ หัวรั้น ทิฐิ พูดอะไรไม่เกรงใจคน และอวดดีอีกด้วย ไม่ชอบให้คนมาสบประมาท หรือมาสั่งให้ทำอะไร แต่ในด้านดีคือมีน้ำใจ เสียสละ ไม่ทำตัวเป็นภาระ หัวไว เมตตา อ่อนโยน ขี้สงสารไม่หยิบหย่ง ชอบความยุติธรรม แม้บางครั้งความยุติธรรมของหล่อนจะเอนเอียงไปทางผู้ที่อ่อนแอมากกว่า เป็นผู้นำได้ในยามพี่ชายและเพื่อนไม่อยู่หรือไม่สบาย ชอบศึกษาหาความรู้ ช่างสังเกต เป็นคนที่ประสาทไม่ค่อยมั่นคงนักเวลาอยู่ในเหตุการณ์คับขัน แต่ถ้าหล่อนเห็นว่าในเหตุการณ์นั้นหล่อนเป็นที่พึ่งเดียว ก็สามารถรวบรวมสติกลับมาได้ นอกจากนี้ยังมีความเป็นกุลสตรีในด้านการครัว ตกแต่ง จัดความเป็นระเบียบเรียบร้อย รับผิดชอบ คล่องแคล่วในด้านแพทย์เป็นอย่างดี และยังต้องเดินแจกยาแก้ไข้ให้คนในคณะกินทุกคืน
คุณสมบัติพิเศษ : เป็นนักกีฬายิงปืน ขนาด “ดิสทิงควีส” คว้าโล่และเหรียญทองมาหลายครั้ง ชำนาญยิงเป้าบิน ถือว่าเป็นคนที่มีฝีมือในการยิงปืนดีมากถ้าควบคุมสติอยู่ เพราะปกติเวลาอยู่ในเหตุการณ์คับขันมักเป็นคนที่คุมสติไม่ได้ มักเป็นคนแรกที่ยิงปืนออกไป และไม่ค่อยระวังทิศทางของกระสุน, ทำอาหาร

ภาษา : ไทย อังกฤษ เยอรมัน

ความรู้เกี่ยวกับป่า : ไม่ประสีประสาในด้านป่า แม้จะเคยออกป่าเกี่ยวกับการศึกษาในด้านมานุษยวิทยามาบ้าง แต่ก็แตกต่างกับการเดินป่าในครั้งนี้ ถึงจะมีฝีมือในการยิงปืนดี แต่ก็ไม่ชำนาญในการยิงปืนล่าสัตว์ และจะเห็นจากการเตรียมข้าวของมากมายเกินความจำเป็นในการเดินป่าครั้งนี้ มีแต่สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แม้ภายหลังของเหล่านี้จะทำประโยชน์ให้คณะบ้าง เป็นนักวิทยาศาสตร์ เชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ เห็นว่าเรื่องลึกลับในป่าเป็นเรื่องเหลวไหล แต่เมื่อเดินป่านานวันเข้า ดารินมักเป็นคนที่เจอเรื่องลึกลับต่างๆ ทำให้ความรู้สึกหล่อนเปลี่ยนไป เลิกอวดดีใดๆ อีก และด้วยความเป็นแพทย์มักไม่เชื่อถือวิธีรักษาแบบบ้านป่า แต่สุดท้ายต้องยอมรับว่าบางอย่างวิชาแพทย์สมัยใหม่ช่วยไม่ได้จริงๆ

กิจกรรม : เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของนิคมอาบแดด ค่ายฟลอลิด้า นาตูริสท์ ปาร์ค ในสหรัฐฯ

การแต่งกายทั่วไปขณะเดินป่า : เสื้อเชิ้ตบางเบาภายใต้ชุดเดินป่าตัดเย็บประณีตรัดรูปทรง (เหมาะเดินแฟชั่นมากกว่า) มักมีกระเป๋าที่เสื้อด้วย เพราะดารินมักเอาไว้ใส่ยา บุหรี่ สวมหมวกสักหลาดมีปีกคาดหนังเสือดาว (ขอจากรพินทร์) สวมถุงมือหนัง คาดเข็มขัดซองปืนสั้น .357 แบบเวสต์เทอร์น คือ แบบคาดต่ำระดับตะโพก ซองปืนเป็นแบบชักเร็ว มีสายหนังเป็นเข็มขัดคาดตัดติดอยู่กับลำขา สวมบู๊ตเดินป่า และคาดนาฬิกาข้อมือเดินป่าแบบเข็ม มีพรายน้ำ

ปืน : ปืนประจำมือคือ .300 เวเธอร์บีแม็กนั่ม ติดศูนย์กล้องขยาย 4 เท่า, ปืนสั้นขนาด .357 แบบซิงเกิ้ลแอ็คชั่นของรูเกอร์ ลำกล้องยาว 6 นิ้วครึ่ง กระบอกกะทัดรัด และ ปืนสั้นขนาด .22 ของรูเกอร์ซิงเกิลซิกส์ ใช้กระสุนขนาด .22 ได้ทั้งแบบลองไรเฟิล และแบบแม็กนั่ม ลำกล้องยาว 9 นิ้ว (ปืนยาวลูกกรด)---ใส่ประจำไว้ในเป้

รสนิยม : มีรสนิยมสูง ใช้ของดีมีราคา รักสวยรักงาม เป็นสาวทันสมัย ดื่มไวน์ วิสกี้ บรั่นดี สูบบุหรี่ เดินทางรอบโลกมาแล้ว 2 ครั้ง (รวมภาค 2 ด้วย เป็น 3 ครั้ง)

ฐานะ : เข้าขั้นเศรษฐี

ความรัก : ยังไม่เคยรักใคร ยังไม่พบชายในอุดมคติ อาจเพราะเรียนหนัก คร่ำเคร่งกับการศึกษา ทำให้ไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้ กว่าจะรู้ตัววัยก็ล่วงเลยช่วงเวลาตื่นเต้นมาแล้ว บางครั้งการที่ไม่มีใครทำให้ดารินต้องครุ่นคิด ทำให้เป็นคนหลับยาก แต่หล่อนก็ถือคติตามบทพระราชนิพนธ์ว่า “แม้แผ่นดินสิ้นชายจะพึงเชย อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า” แต่ชายในอุดมคติของดารินไม่ได้เลิศลอยอย่างที่ใครๆ คิด ดารินบอกว่าอาจเป็นไอ้เบื๊อกที่ไหนก็ได้

ความเชื่อ : มีความเชื่อมั่นเกี่ยวกับสัตว์ดุร้าย ในทฤษฎีเดียวกับปรัชญาพระพุทธเจ้าว่า ถ้าเรารักและให้ความเมตตามันอย่างแท้จริง และบริสุทธิ์ใจ มันจะสามารถรับรู้ได้ และไม่ทำอันตราย
สิ่งที่กลัว : เกลียดกลัวสัตว์ที่ก่อความรำคาญชวนขยะแขยง เช่น เห็บ หนอน ทาก ผึ้ง(แพ้พิษผึ้ง) และเป็นโรคกลัวความสูง แต่เมื่อถึงเวลาคับขันก็พยายามข่มความกลัวและผ่านมันไปได้

ข้อสังเกตทั่วไป : หิวน้ำบ่อย ขาดน้ำไม่ได้ ชอบอาบน้ำ ทนความหมักหมมไม่ได้ ติดบุหรี่ ติดกาแฟ แต่ทนอดกาแฟได้มากกว่าบุหรี่ เวลาขาดบุหรี่ก็จะเคี้ยวหมากฝรั่งแทน พวกสัตว์มักเข้าทางปืนดารินเสมอ เป็นคนเดียวในคณะที่ไม่ค่อยได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยใดๆ กว่าจะเจ็บป่วยก็ตอนท้ายๆ เรื่องแล้ว กินยาก จะไม่กินสัตว์แปลกๆ

ความสัมพันธ์กับตัวละครอื่นๆ
ดารินกับรพินทร์ : จากที่พบกันครั้งแรกรพินทร์ขัดขวางไม่ให้ดารินร่วมเดินทางด้วย ทำให้ดารินเกิดการเขม่น ไม่ถูกชะตา ไม่พอใจ อาจเพราะไม่เคยมีใครขัดใจ หรือแสดงอาการไม่สนใจหล่อนมาก่อน หลังจากนั้นดารินจึงไม่ชอบหน้ารพินทร์ เพราะคิดว่ารพินทร์ป่าเถื่อน ขี้เก๊ก กระด้าง เลยทำให้หล่อนไม่ค่อยเชื่อฟังรพินทร์ มักอวดดี ยียวน อยากเอาชนะ หยิ่ง ถือตัว พาล ข่มขู่ ไม่มีเหตุผลด้วยเสมอ แรกๆ ดารินเรียกแต่นายพราน แต่ช่วงที่หลงป่าด้วยกันครั้งแรกดารินเริ่มเรียกรพินทร์ แต่หลังจากที่ร่วมเดินทางกันไปนานเข้า เริ่มเห็นความเป็นสุภาพบุรุษของรพินทร์ ทำให้ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนไป คือรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัยเวลามีรพินทร์อยู่ด้วย แต่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นดารินก็ยังทำเหมือนเดิม เพราะรู้สึกว่าน่าอายถ้าจะยอมรับรพินทร์ง่าย ๆ ทำให้ต้องวางฟอร์มต่อไป และยิ่งหลังๆ เริ่มหลงรัก รพินทร์ ทำให้นิสัยแบบผู้หญิงของดารินปรากฏมากยิ่งขึ้น คือมีอารมณ์หึง อยากอยู่ใกล้ น้อยใจถ้ารพินทร์ไม่สนใจไม่ให้ความสำคัญกับตน อยากให้รพินทร์ดูดีเป็นสุภาพบุรุษเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น (หมายถึงไม่ทำตัวเป็นคนกระด้าง ไม่มีหัวใจ ไร้ความเมตตาต่อหน้าคนอื่น ทั้งๆ ที่รพินทร์ไม่ใช่คนแบบนั้น) แต่สิ่งเหล่านี้ดารินจะทำก็ต่อเมื่ออยู่กัน 2 คน แต่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะทำเป็นปกติ และไม่แสดงออกกับรพินทร์นัก อาจเพราะในชีวิตนี้ไม่เคยต้องตามหรือเอาใจใคร หยิ่งในฐานะ ศักดิ์ศรีของตนเองพอสมควร รพินทร์เรียกดารินว่า คุณหญิง และคุณหญิงหมอ (ซึ่งดารินไม่ค่อยชอบ)

ดารินกับแงซาย : ให้ความเอ็นดูเป็นพิเศษเหนือกว่าพรานและลูกหาบคนอื่นๆ รักเหมือนน้องชาย ให้มารับใช้ใกล้ชิด เพราะแงซายเชื่อฟัง ฉลาด มีไหวพริบดี พูดจารู้เรื่องแบบคนมีการศึกษา ไม่เคยขัดใจนายจ้าง ดารินมักออกรับแทนแงซายเสมอเวลารพินทร์มีเรื่องไม่พอใจแงซาย เพราะหล่อนตามเล่ห์เหลี่ยมแงซายไม่ทัน แม้บางครั้งจะตามทันก็ปล่อยผ่านไปเสีย แงซายเป็นองครักษ์พิทักษ์ของดาริน หรือคนใช้พิเศษประจำตัว เรียกดารินว่านายหญิง ดารินเรียกแงซายด้วยชื่อ

ดารินกับเชษฐา : รักและเคารพเชื่อฟังพี่ชายมาก แต่ก็มีบางครั้งที่ดารินมุ่งมั่นที่จะทำบางสิ่งบางอย่างแล้ว และเชษฐาไม่เห็นด้วยจะห้ามไม่ได้ก็ตามที เชษฐาเรียกดารินว่าน้อย และดารินเรียกเชษฐาว่าพี่ใหญ่

ดารินกับไชยยันต์ : โตมาด้วยกัน รักเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา ไชยยันต์จะชอบหยอก ยั่วดาริน และดารินก็จะไม่พอใจ แต่ไม่นานก็หาย เป็นคนที่ดารินสามารถข่มขู่ บรั๊ฟ เอาแต่ใจ พาลด้วยได้ ชอบทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ ไม่เคยคิดกับไชยยันต์แบบหญิงชาย แม้บางครั้งจะคิดบ้างว่าทำไมหล่อนไม่แต่งงานไปกับไชยยันต์เสีย แต่ความรู้สึกนั้นก็จะผ่านไป เพราะไม่ได้รักไชยยันต์แบบนั้น ไชยยันต์เรียกดารินว่าน้อย และดารินเรียกไชยยันต์ว่า ไชยยันต์

ดารินกับมาเรีย : ให้ความรักและความสนิทสนมด้วย แม้บางครั้งจะไม่ชอบใจในนิสัยบางอย่างของมาเรีย ไม่พอใจก็หลายหน แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร ทันกันในเรื่องรพินทร์ ยอมรับว่ามาเรียมีฝีมือยิงปืนดี หล่อนสู้ไม่ได้ แต่ด้วยความที่ไม่เคยแพ้ใครก็อดที่จะแข่งขัน เอาชนะมาเรียให้ได้ (ตอนลองปืน) มาเรียเรียกดารินว่าน้อย และดารินเรียกมาเรียว่าเมย์

ดารินกับพรานและลูกหาบ : ให้ความเป็นกันเอง ไม่ถือตัว มีน้ำใจ เอาใจใส่ สามารถแสดงฝีมือจนพวกพรานและลูกหาบยอมรับ และนับถือเสมอเชษฐาและไชยยันต์ ทุกคนจะเรียกดารินว่านายหญิง และดารินเรียกพรานพื้นเมืองด้วยชื่อ

ไชยยันต์อายุประมาณ 34-35 ปี เท่ากับรพินทร์
คุณลักษณะเป็นทั้งบุรุษเจ้าสำราญและนักเผชิญโชคเผชิญภัย (ไพรมหากาฬ เล่ม 1 หน้า 19)
บุ่มบ่าม ใจร้อน (ไพรมหากาฬเล่ม 1 หน้า 156)
ล่ำสันแข็งแรงตามแบบฉบับของชายชาตรี
บุคลิก เป็นคนแจ่มใส อารมณ์รื่นเริงอยุ่เป็นนิจ ลักษณะบุรุษเจ้าสำราญ

พ่อแม่เสียชีวิตแล้ว ทิ้งมรดกไว้พอสมควร ไม่ร่ำรวยจนล้นเหลือ แต่ก็ไม่จน (ป่าโลกล้านปี เล่ม 4 หน้า8141)
มีน้องสาวหนึ่งคนแต่ก็แต่งงานไปแล้ว กับมีลุงอีกคนหนึ่ง
เป็นทายาทของลุงซึ่งไม่มีลูกของตนเอง โสด ไม่มีพันธะกับใครทั้งสิ้น

นายทหารปืนใหญ่ (จิตรางคนางค์ 4 หน้า 3737)
เคยผ่าไส่ติ่ง (ไพรมหากาฬเล่ม 1 หน้า 25)
เล่นกอล์ฟ เคยฝึกกระโดดร่ม (จอมผีดิบมันตรัยเล่ม 3 หน้า 4507)
เคยผ่านหลักสูตรในการก่อวินาศกรรมและได้ชื่อว่าเป็นผู้ชำนาญการพิเศษด้านวัตถุระเบิดและเคมี (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม 1 หน้า 5317)
นักรักบี้เก่าสมัยยังเป็นนักเรียนนายร้อยทหารบก (อาถรรพณ์นิทรานคร เล่ม 3 หน้า 6007)

อาวุธ :
มีดเดินป่าที่เสียบหลัง
มีดพับ (จอมผีดิบมันตรัย1 บทที่ 66)
ไรเฟิล .458 แอฟริกันแม็กนั่ม ปืนของไชยยันต์
ไรเฟิล .300 เวเธอร์บีแม็กนั่ม ปืนของไชยยันต์
ไรเฟิล .600 ไนโตรเอ็กสเปรส ปืนของเชษฐา
ปืนสั้นซิงเกิลแอ๊คชั่น .44 แม็กนั่มรุ่นซูเปอร์แบล็คฮ็อค

ของติดตัว
หมากฝรั่ง (ดงมรณะ3 หน้า2680)
เข็มทิศ
ถุงมือหนัง
บุหรี่,ไฟแช็ก
ผ้าขนหนูที่พันคอ (ดงมรณะเล่ม3 หน้า2690)
รองเท้าท้อปสูงหนังหนา (ดงมรณะ3 หน้า2723)
กล่องบุหรี่ นิเกิล ล้วงจากกระเป๋าเสื้อสะท้อนแสงอาทิตย์ส่งสัญญาณมอส ตอบรพินทร์ (ป่าโลกล้านปี)
ของที่อยู่ในเป้
สมุดบันทึก
ไฟฉาย
ถ่านสำรอง
เชือกไนลอน
กระติกน้ำ
ชุดสำหรับเปลี่ยนกลางวัน 2 ชุด
ชุดกันหนาว
ถุงเท้า
ขันพลาสติก ไชยยันต์แย่งขวดเหล้าขาวผสมเลือดค่างใส่ขันพลาสติก ดงมรณะ3หน้า2748),
กล้องส่องทางไกล (ดงมรณะ4 หน้า3095),
แผนที่สากลแสดงภูมิประเทศเอเชียทั้งหมดเก็บในสมุดบันทึกประจำวัน (จอมผีดิบมันตรัย1 บทที่ 67)
ขวดใส่เหล้า

บุคลิก
ไม่ใช่กะเหรี่ยงแท้นัก ถิ่นฐานเชื้อชาติเป็นชนอีกเผ่าหนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่ยังดินแดนไกลโพ้น ไปทางด้านเหนือ ไม่มีที่อยู่หลักแหล่งแน่นอน ตลอดเวลามาเร่ร่อนพเนจรไปทั่ว ได้จากดินแดนอันเป็นแหล่งเกิดมาตั้งแต่ยังเป็นทารกเล็ก ๆ ครั้งหนึ่งได้เป็นทหารของนายพลอองซาน ประจำกองร้อย "เสือดาว" ของยินตอง แล้วเร่ร่อนมายังเขตแดนไทย โดยสมัครเป็นกรรมกรเหมืองแร่ บางครั้งก็ล่าสัตว์หาของป่าไปขายในเมือง ไพร 1 5 87
เรียนในมัณฑะเลย์ 8 ปี เมื่อเกิดสงครามมหาเอเซียบูรพาก็ถูกส่งไปเรียนการรบแบบกองโจรที่จุงกิง 2 ปี ปลายสงครามถูกส่งให้มากระโดดร่มเข้ายึดพม่าร่วมกับกองทหารอังกฤษ ไพร 1 5 88
พูดภาษาอังกฤษได้ ไพร 1 5 89
อยู่กองทหารอิสระของนายพลอองซาน มีตำแหน่งเป็นผู้บังคับหมวด 4 ยศร้อยโท เป็นหมวดตีโอบด้านหลังค่าย "หมีดำ" ด้วยปืนกลหนักและเครื่องยิงระเบิด ไพร 1 5 90
ไม่สุงสิงพูดจาเล่นหัวกับพวกลูกหาบทั้งหลาย ไพร 1 6 117
เดินชิดแอกเกวียนทางด้านขวา ไพร 1 6
รู้ทันรพินทร์ เพราะสังเกตเห็นทิศทางการบ่ายเข็ม และเชี่ยวชาญ ชำนาญป่าแถบหนองน้ำแห้งอย่างปรุโปร่ง ไม่ด้อยกว่ารพินทร์ ไพร 1 6 121
เป็นคนกล้าหาญ ตัดสินใจได้ถูกต้อง ฉับไว และฉลาด ไพร 1 6 134
ตอน 5 ขวบก็อยู่ในความคุ้มครองของพระธุดงค์องค์หนึ่ง (ท่านเป็นชาวพม่า) ท่านจาริกไปยังที่ใด ก็เป็นลูกศิษย์ติดตามท่านไปทุกแห่ง เมื่อท่านใกล้มรณภาพ ตอนนั้นอายุได้ 8 ปี ท่านได้นำไปฝากไว้ที่วัด วัดหนึ่ง ในเมาะลำเลิง ท่านสมภารวัดรับหน้าที่อุปการะต่อจากหลวงปู่องค์นั้น เติบใหญ่และได้ร่ำเรียนมาอย่างเด็กวัดที่นั่น จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดขึ้น ไพร 1 7 163
มีสายตาและประสาทสัมผัสในเรื่องของป่าเฉียบไว ทันและพร้อมต่อเหตุการณ์ทุกชนิด ไพร 1 7 185
ขว้างมีดเก่ง ไพร 1 8 218
มองด้วยตาแจ่มใส บริสุทธิ์ ไพร 1 10 258
ชอบนิ่ง อมพะนำ มัวแต่ปฏิบัติหน้าที่เฉพาะแต่คำสั่ง ไพร 1 10 272
สงบ สำรวม ไพร 1 11 296
ฟังเสียงและดมกลิ่นสัตว์ได้แม่นยำ เวลาตามรอยสัตว์ ไพร 2 13 423
มีทักษะในการหลบหลีกภัยดีมาก ไพร 2 14 429
มีอาการสงบเงียบเป็นปกติ แม้จะเพิ่งรอดจาการที่เสือตะปบ ไพร 2 14 431
แม่ระหกระเหินออกจากดินแดนนั้น พบพระธุดงค์กลางป่าในขณะที่แม่ใกล้สิ้นลม แม่ฝากแงซายไว้ในความคุ้มครองของพระธุดงค์ ซึ่งขณะนั้นแงซายยังเป็นเด็กเล็ก ไพร 2 17 618
รอยยิ้มบริสุทธิ์เหมือนเด็ก ไพร 2 17 624
ไม่ใช่คนช่างพูด เป็นคนอมพะนำ ไม่ชอบพูดอะไรโดยไม่จำเป็น เว้นไว้แต่จะถูกสอบซักถาม ไพร 3 20 710
เสียงห้าวอาจหาญ อันเป็นนิสัย ไพร 3 21 739
ยืนนิ่ง ม่านตาทั้งสองข้างขยายกว้าง เหม่อมองปราศจากจุดหมายออกไปยังดงทึบที่แวดล้อมอยู่รอบด้าน ประหนึ่งหมาล่าเนื้อที่มองเห็นในสิ่งลี้ลับอันสายตาของมนุษย์ทั่วไปไม่สามารถจะเห็นได้ ไพร 3 21 749
พิจารณาอะไรอยู่บ่อย ๆ ครั้ง แต่ไม่ปริปากพูดหรือแสดงปฏิกริยาเช่นไร นอกจากเงียบ ๆนิ่ง ๆ อยู่เช่นเคย ไพร 3 25 883
มือทั้งสองข้างป้องหูสักประเดี๋ยวหนึ่งก็ทรุดพับพาบลงกับพื้น เอาหูแนบลงกับพื้นดิน ประเดี๋ยวหนึ่งก็ลุกขึ้นป้องหูฟังใหม่ ไพร 3 26 904
ตามรอยสัตว์ตอนกลางคืนได้ ไพร 3 26 904
เป็นเสือซ่อนคมร้ายกาจ ไพร 3 26 928
นอนไว (รู้สึกตัวเร็ว) ไพร 3 26 928
พูดกะเหรี่ยงได้ ไพร 4 34
แงซายไม่ตอบเช่นไร สีหน้าอาการเฉยๆขรึมๆอันเป็นคุณลักษณะเดิม ไพร 4 30 1346
ยิงฟันยิ้ม ไพร 4 34 1535
ลักษณะไม่เหมือนพวกกระเหรียงหรือชาวป่าธรรมดา เว้นไว้แต่พยายามสำรวมซ่อนเร้นปิดบังไว้เท่านั้น ไพร 4 34 1570
มักจะเดินปิดท้ายระวังหลังในทุกครั้งของการเดินทาง ไพร 4 35 1592
แงซายผู้มีฝีเท้าเบายิ่งกว่าเสือย่อง ไพร 4 35 1618
แงซายผู้ซ่อนคม ซ่อนความลี้ลับอันน่าพิศวงทุกชนิดไว้ภายใต้รอยยิ้มกว้างๆ และแววตาแจ่มใสเหมือนทารก ไพร 4 35 1620
มีมีดพรานเหน็บอยู่ที่หลัง ดง 1 38 1757
รูปกายเล่าก็สูงตระหง่านกำยำ อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ราวกับรูปปั้นสำริดได้ทรวดทรงรับกันหมดทุกส่วน + มาตรว่าแผงอกอันกว้างใหญ่นี้ถุกหุ้มไว้ด้วยเกราะทอง ในมือถือตุ้มผงาดอยู่บนหลังม้าศึก...บุรุษผู้นี้ก็คือเทพบุตรแห่งสงครามในเทพนิยายเป็นแน่แท้ ดง 1 39 1854
ร้องเพลงได้ไพเราะราวนกฟ้า (รพินทร์พูด) ดง 1 39 1857
น้ำเสียงกังวานห้าวหาญอันเป็นคุณลักษณะประจำตัว ดง 2 44 2126
สามารถใช้หูฟังเสียงสัตว์กับพื้นดินได้ ดง 2 51 2521
ไม่สูบบุหรี่หรือแตะต้องของมึนเมาใดๆ ทั้งสิ้น ดง 3 54 2700

เสื้อผ้า
แต่งกายแบบพวกพรานกะเหรี่ยง ไพร 1 5 83
อยู่ในชุดกะเหรี่ยง โพกหัวด้วยผ้าดำ ไพร 1 6 117
มีผ้าขาวม้า เอาไว้ปิดหน้าเวลานอน ไพร 1 10 267
มีผ้าขาวม้าเก่า ๆพันอยู่รอบหน้า (ตอนนอน) ดง 1 43 2085

หน้าตา
สูงตระหง่านเกือบ 6 ฟุต ผิวเป็นสีทองแดง ตาใหญ่คมกริบในกรอบลึกเป็นประกายสดใส ใบหน้าคมสัน อายุ 28-30 ปี ไพร 1 5 83
ชายฉกรรจ์ร่างงามเยี่ยม ยากที่จะหาได้ในเผ่ากะเหรี่ยงอันเป็นชาวดง มีรอยแผลเป็นอันเกิดจากหอกหรือมิฉะนั้นก็ดาบปลายปืนทางเฉียงจากขากรรไกรขึ้นมาจรดโหนกแก้ม ไพร 1 5 91
ผิวแดงจัดราวกับผิวหม้อใหม่ ดูกร้าวแกร่งบึกบึนอย่างคนใช้ชีวิตอยู่อย่างสมบุกสมบัน ไพร 1 5 92
ยิ้มกว้าง ๆ ไพร 1 10 257
ยิ้มเห็นฟันขาว ไพร 1 10 272
หัวเราะเห็นฟัน 2 แถว ไพร 1 10 276
ใบหน้าสีทองแดง ไพร 2 14 430
ใบหน้าสีทองแดงอันมีดวงตาสุกใสเหมือนเด็กๆสยายยิ้มกว้างออกไปอีก ไพร 4 34 1573
ฟันขาวที่แยกเขี้ยวยิ้มอยู่ ไพร 4 34 1617
ลำคออวบใหญ่ของชาวดง ดง 1 37 1703
ใบหน้ายาวรูปสี่เหลี่ยมหมดจด คมสัน น่าจะเรียกได้ว่าเป็นแบบฉบับทรงหน้าอันงามเยี่ยมของบุรุษเพศชาติอาชาไนยแท้จริง หากขจัดริ้วรอยของความตรากตรำ และกลิ้นไอป่าดงออกไปเสีย จมูกโด่งเป็นสันผิดแผกไปจากกะเหรี่ยงหรือชนชาวเขาทั่วไปที่เขาพบเห็นมา คิ้วดกยาว กรอบตาลึกแต่ใหญ่งามมีแววรุ่งโรจน์อยู่เป็นนิจ ริมฝีปากบางได้รูปราวกับริมฝีปากของผู้หญิง ฟันขาวสะอาดเป็นระเบียบ ดง 1 39 1853-4

ผม
ผมหยิกหยักศกยาวปรกท้ายทอย ไพร 1 5 83
ผมสีน้ำตาลเข้มหยิกหยักศกเป็นคลื่นแทบจะปกไหล่ แสดงว่าไม่เคยพบกับตะไกรมานับเป็นปีๆ ดง 1 39 1854
เรือนผมสีน้ำตาลยาวปรกต้นคอหยักเป็นลอนคลื่นงามราวกับผมผู้หญิง ดง 2 49 2424

ของที่อยู่ติดตัว
ปืนวิสเชสเตอร์ ขนาด .44-40 แบบโบราณ กระบอกเก่าคร่ำคร่า เป็นปืนบนหลังม้าสมัยที่ใช้กันในต้นศตวรรษที่ 19 ไพร 1 5 83
ปืน .375 ของดาริน (ใช้ที่โป่งกระทิง ระหว่างรอยิงไอ้แหว่ง) ไพร 2 13 392
ปืน .30-06 ของรพินทร์ (ยิงลิง) ไพร 3 22 765
ปืน .375 ของดาริน (ตามไอ้แหว่ง) ไพร 3 25 882
มีดเดินป่าเล่มยาว ไพร 3 26 919
มีดเดินป่าหรือ มีดปะแดะ ไพร 4 30 1317
ปืนไรเฟิล .375 แม็กนั่ม ที่รับมาจากดาริน ไพร 4 30 1353
กระสุน .375 ไม่เกิน 15 นัด ไพร 4 30 1353
ไฟฉายประจำมือขนาด 8 ท่อน ไพร 4 30 1357
เชือกที่ม้วนติดตัว ไพร 4 34 1565
คันธนู ตัวคันเป็นลำไม่ไผ่แกร่ง เหลาไว้ได้ส่วนสัดงดงาม และย่างไฟอย่างดีเต็มไปด้วยกำลังสปริงและเหนียวแน่นมั่นคงยิ่งนัก สายทำด้วยริ้วหนังวัวถักสามเส้นใหญ่ขนาดเกือบเท่านิ้วก้อย ดง 2 50 2449
ลูกธนู หางสำหรับตีลมใช้หางนกเงือก ติดระเบิดไนโตร จำนวน 10 ดอก ดง 2 50 2451
กระบอกธนูที่คาดเอวไว้ ดง 2 50 2523

ของที่อยู่ในย่าม
ผ้าผวย ไพร 3 28 1028
แบตเตอรี่ไฟฉายสองโหลในเครื่องหลังโดยกระดาษกล่องเปียกยุ้ยหมด หลังจากโดนน้ำป่า ไพร 4 30 1521
อุปกรณ์ตอกทอย (แก่นไม้ไผ่เสี้ยมปลายแหลมกว้างเพียงสามนิ้วและยาวคืบกว่าๆ) ไพร 4 34 1565
เชือกไนลอนเส้นยาวออกมาจากย่ามหลัง ดง 1 43 2098
ผ้าผวยคู่ชีพผืนบางเก่าคร่ำสีคล้ำ ดง 2 49 2419
หัวธนูเหล็กมีเงี่ยงเป็นแฉกอยู่สองแฉกปลายแหลมคมประมาณ 10 กว่าหัว ดง 2 50 2452

ชายร่างผอมสูง อายุประมาณ 55 ปี ไพรฯ 1 5 89
เหงือกสีแดงคล้ำ ไพรฯ 2 22 978
เส้นผมขอดหยิกหยอยติดหนังศีรษะสั้นๆ ดูจะไม่มีการตัดหรือสระตลอดทั้งปี ดงมรณะ 1 41 1969
มีรอยแผลด้านหนึ่งจากแผลจากเสือตะปบ ดงมรณะ1 41 1970
ตัวผอมเกร็งเล็กนิดเดียว ดงมรณะ3 56 2813

ลักษณะ
เคี้ยวหมาก ไพรฯ 1 8 283
เคี้ยวใบกระท่อม ไพรฯ 1 10 309
ชำนาญในการลอกหนังสัตว์ ไพรฯ 1 11 362
คุยสนุก แต่ออกจะขี้โม้ ไพรฯ 2 14 616
เป็นคนรอบคอบ ดงมรณะ1 40 1874
อยู่กับรพินทร์มา 6-7 ปี ตั้งแต่สมัยอยู่เขาอึมครึม ดงมรณะ1 41 1969
มีฝีมือในการจับเสือ จนใครๆเรียกว่า ไอ้คำพรานเสือ ดงมรณะ1 41 1970
เป็นคนอารมณ์สนุก และช่วยทำหน้าที่เป็นลูกมือใกล้ชิดช่วยเหลือในทุกอย่าง แม้จะไม่คล่องแคล่ว
เท่าแงซาย แต่ก็เป็นคนช่างพูดช่างคุย มักจะนอนในตอนกลางคืนแต่ก็หูไว แม้ว่าจะนอนหลับกรนก็ได้ยินเสียงเสมอ ดงมรณะ1 42 1985
แก่กล้าในเรื่องไสยศาสตร์และความลี้ลับอาเพศของป่าดง ดงมรณะ 2 46 2236
ชำนาญในเรื่องภูติผีปีศาจและเคยเป็นหมอผี ดงมรณะ 2 46 2243
เคี้ยวใบกระท่อม ดงมรณะ 3 54 2680
จมูกหรือฆานประสาทเฉียบคม ดงมรณะ3 56 2824
เป็นคนห่ามและพิเรนทร์กว่าคนอื่น ดงมรณะ3 57 2867

ของติดตัว
ไฟฉาย ไพรฯ 1 7 219
หมาก ไพรฯ 1 8 283
ใบกระท่อม ไพรฯ 1 10 309
หนังไอ้กุดและจดหมายฝากของ ม.ร.ว.เชษฐา (ตอนแยกกลับไปหาคุณอำพล) ไพรฯ 1 11 380
ลูกซองเดี่ยว (แต่โดนทำลายจากโขลงไอ้แหว่ง ตอนเจอกันที่พุบอน) ไพรฯ 2 14 538
มีดเดินป่าขัดที่หลัง ไพรฯ 2 14 539
ปืน .30-06 ของรพินทร์ เอามาแทนปืนที่ถูกทำลาย (แต่ภายหลังคาดว่าจะถือไรเฟิลที่คณะนายจ้างมอบให้) ไพรฯ 2 14 573
กลักยาสูบ,ห่อข้าว(ที่เป็นเสบียง),ผ้าขาวม้าเคียนเอว ไพรฯ 2 14 580
ปลอกลูกซอง กระสุนอีเล่ย์บรรจุลูกปรายเอสจีเก้าเม็ด ไพรฯ 2 14 581
เกลือ (น่าจะติดย่ามมาเวลาแยกจากขบวนเกวียน),ย่าม ไพรฯ2 16 701
ข้าวสาร ,เนื้อแห้ง (น่าจะติดย่ามมาเวลาแยกจากขบวนเกวียน) ไพรฯ2 16 709
ไรเฟิลไม่ทราบขนาด ที่คณะนายจ้างให้ประจำมือไว้ ไพรฯ2 19 831
ปืน.375 ที่รพินทร์เปลี่ยนมาให้ใช้ ไพรฯ3 23 990
ปืน .470 เปลี่ยนมาจาก ดาริน ส่วน.375 ยกให้นายเมยถือแทน ดงมรณะ 1 39 1834
ลูกกระสุน .470 1 กล่อง ดงมรณะ 1 39 1838
บุหรี่ใบตองแห้ง ดงมรณะ 1 41 1941
ไม้ขีดไฟ ดงมรณะ 1 41 1971
มีดหมอลงอาคมอันยาวขนาดช่วงแขน ดงมรณะ 2 46 2231
เรียวไม้ไผ่เล็กๆ จากย่ามละว้า ดงมรณะ 2 46 2251
ผงยาชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นพวกสมุนไพรและเขี้ยวงาบางชนิด ดงมรณะ 2 46 2263
เชือก ดงมรณะ 3 52 2561
ปืน.375 เปลี่ยนหลังจากออกจากหล่มช้างแล้ว ดงมรณะ 3 53 2673
ธูป ดงมรณะ 3 54 2679

การแต่งกาย
มีผ้าขาวม้าเคียนเอว (แต่บางทีก็เปลี่ยนไปโพกหัว) ไพรฯ 2 14 580
สะพานย่าม ไพรฯ2 16 701
สะพานย่ามละว้า ดงมรณะ 2 46 2231
นุ่งกางเกงยีนส์เก่าคร่ำคร่า สีกระดำกระด่าง ดงมรณะ 4 64 3293
นุ่งกางเกงขาก๊วยสีกระดำกระด่าง จอมผีดิบฯ 4 89 4763

บุคลิก
เป็นชายวัยประมาณ 50 เศษ ผมสีเทาเป็นกระเซิงคาดไว้ด้วยผ้าสีแดง สูงใหญ่กำยำขนาดแงซาย
กระเหรี่ยงบ้านหล่มช้าง มีลูกชายชื่อ มุ 2322
เป็นหัวหน้าบ้านหล่มช้าง 2323
คำพูดถือเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ลูกบ้านทุกคนต้องทำตาม 2331
มุมองว่า เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต และไม่ยุติธรรม
คำพิพากษาถือเป็นอันสิ้นสุด ไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์ 2332
โง่งม เอาแต่ใจ อำมหิต 2334
ร้ายกาจ ชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่เกรงขามของชาวดอยทั่วไป 2335
เห็นแก่ตัว ขี้ขลาด พาโลขี้โทษ
บาบาเรี่ยน
เชื่อและกลัวในอำนาจผียิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น 2337
ไม่เคยกลัวใคร ไม่เชื่อใครทั้งสิ้นนอกจากตัวเอง จะฆ่าทุกคนที่ขัดความต้องการของตน 2339
อยู่บนดอยสูง นิสัยโหดร้ายอำมหิต ไม่ติดต่อโลกภายนอก ใจแคบ เห็นแก่ได้ 2341
ฆ่ามิชชันนารี 2 คนผัวเมียที่หลงมาจากเขตพม่า
รู้จักกันดีกับหนานอิน และเกรงหนานอินมาก 2343
รู้จักกับแงซาย แต่รพินทร์รู้จักดีกว่า 2344
ไม่น่าจะเป็นผิดเป็นภัยใดๆกับคณะเดินทางทั้งสิ้น 2347
โหดเหี้ยมป่าเถื่อน 2349
รพินทร์เคยช่วยไว้จากการถูกเสือทำร้าย 2352
รัก และเกรงรพินทร์
เกะกะหัวไม้ 2353
บางครั้งช่วยรพินทร์ออกหาลัตว์ บางครั้งเป็นลูกหาบให้
เชื่อรพินทร์ ถึงจะอำมหิต แต่รักและนับถือใครไม่เคยหักหลัง และรับปากแล้วไม่คืนคำ 2359
ใบหน้าเหี้ยมเกรียมดุดัน ตาขุ่นปราศจากแวว แก้มข้างหนึ่งมีรอยแผลเป็นจากเล็บเสือลึกเป็นทางลงมาจรดคาง ที่คอมีสังวาลทำด้วยเขี้ยวสัตว์ป่าห้อยอยู่ เอวเหน็บมีดสั้น มือถือปืนแก๊ปกระบอกยาวสูงเกือบท่วมหัว
ยโสโอหัง 2366
ไม่กลัวตาย แต่ไม่ต้องการจะส็กับอำนาจของจ้าว 2367
ดูแคลนคณะนายจ้าง เบ่ง 2369
อวดว่า ตัวเองยิงปืนแม่น 2370
ยิงปืนแม่นในระดับหนึ่ง 2372
ยอมรับฝีมือการบิงปืนของดาริน 2376
หลังไชยยันต์ใช้ .458 ยิงต้นยางขาด ก็เริ่มเลื่อมใสศรัทธาและยำเกรงคณะเดินทาง 2381
เคยจะให้มุแต่งงานกับลูกสาวมูเล (หัวหน้ากระเหรี่ยงบ้านอื่น) 2383
แม้จะดูโกรธแค้นชิงชังมุ แต่ในใจก็ยังเป็นห่วงลูกอย่างลึกซึ้ง 2385
ดูเป็นหัวหน้าชมรม ที่ลูกบ้านทุกคนเลื่อมใสเคารพยำเกรงเป็นอย่างยิ่ง 2386
เป็นคนที่รับฝากเกวียนของอนุชาไว้ 2388
ชอบอนุชา 2390
สูบบุหรี่ใบตองแห้ง
เป็นคนพูดตรง ตามประสาคนดง 2391
เคารพน้ำใจของเชษฐา ดาริน ไชยยันต์ 2394
พ่อของคะหยิ่นก็เป็นนายบ้านหล่มช้างเช่นกัน 2395
รักมุมาก 2404
ซื่อตรงกับคำมั่นสัญญาเป็นที่สุด 2408
เกรงกลัวฝีมือดารินเป็นที่สุด เชื่อว่าดารินมีเวทมนตร์ 2409
โง่ แต่ไม่เป็นพิษเป็นภัย 2422
อวดว่า ตัวเองยิงธนูแม่น, บอกว่าตัวเองแข็งแรงที่สุดในหมู่บ้าน 2459
เกรงกลัวดารินยิ่งกว่ารพินทร์เสียอีก 2462
ยอมเชื่อฟังดารินทุกอย่าง 2467
นับถือดารินกว่าใครทั้งนั้น 2502
สะพายดาบ ถือปืนแก๊ป 2512
ประสาทหูดีเป็นพิเศษ 2521
ขำนาญการฟังเสียงสัตว์กับพื้นดิน 2522
เลื้อยได้เหมือนงู 2557
ขี้คุย 2569
ประสาทสัมผัสช้า เซ่อซ่า 2581
เป็นคนรู้คุณคน 2636
ซื่อๆ ตรงไปตรงมา 2644
เลิกโอหัง, รักปืนกระบอกใหม่ที่เชษฐามอบให้มาก 2648
ไม่เข้าใจว่า ลูกปืนชนิดไหนใช้กับสัตว์ขนาดใด
ใช้ปืนลูกซองปั๊มแอคชั่นเรมิงตัน 2673
ทำหน้าที่เป็นลูกหาบคู่กับแงซาย 2681

บุคลิก
ร่างเล็กผอมเกร็ง ดง 3 57 2878
เป็นพรานชาวต่องสู่อยู่ในเขตกะยา คุ้นเคยกับรพินทร์มาก่อน พูดเป็นภาษาชาวเขาแขนงหนึ่ง(ไม่กะเหรี่ยงก็พม่า) ดง 3 57 2879
คำพูดรพินทร์"เท่าที่ผมรู้จักในเขตรัฐกะยาแล้วส่างปาเป็นพรานใหญ่มือดีคนหนึ่งทีเดียว" ดง 3 57 2886
มีลักษณะเหมือนชาวเขาทั่วไป ซึงความสะเทือนอารมณ์ใดๆก็ตาม ยากนักจะส่งออกมาให้เห็นโดยอาการหรือสีหน้า ดง 4 59 3007
บรรจุกัญชาลงปากกล้องด้วยอาการเฉื่อยชาปราศจากความยินดียินร้ายเช่นเดิม ดง 4 65 3326
สีหน้าเซ่อๆ ตีหน้าตายสนิท อ้าปากหัวเราะแหะๆ ขี้เล่นเหมือนกัน ดง 4 65 3359
เจ้าต่องสู่จัดว่าเป็นนักเดินป่าที่แข็งที่สุด เท่าๆกับการเป็นลูกหาบชั้นเยี่ยมยอด ทั้งๆที่ตัวของมันผอมเกร็งเล็กนิดเดียว ดูมันจะเดินได้อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย จอม 1 67 3467
สามารถฟังเสียงจับรหัสป่าได้เหมือนคะหยิ่น คือนอนราบกับพื้น เอาหูแนบแผ่นดินฟัง ใช้มืออีกข้างหนึ่ง ตบลงพื้นดินเป็นจังหวะ จอม 1 68 3526
ไม่ได้มีหน้ที่คุ้มครองมาเรีย มีหน้าที่แต่รับใช้และนำทางเท่านั้น จอม 1 69 3566
ส่างปาเป็นนักนวดกล้ามมือหนึ่งทีเดียว ซึ่งมาเรียได้ใช้บริการตลอด จอม 1 69 3574
อายุ 17 สู้กับหมีใหญ่ด้วยไม้ไผ่เสี้ยมปลายแหลมเพียงอันเดียว ถูกหมีกัดยับเยินทั้งร่าง ไม่พิการด้านร่างกายเบื้องนอก แต่ทุพพลภาพทางเพศ สิ่งที่จรรโลงชีวิตของเขาให้ชุ่มชื่น คือกัญชา จอม 1 69 3576
เป็นคนที่แก้พิษตะขาบให้ไชยยันต์ โดยรับฟังมาจากปู่ว่าต้นพริกขี้หนูตำผสมกับเนื้อตะขาบดง พอกปิดที่แผล มันจะเป็นยาดูดพิษ แก้ให้ฟื้นได้ จอม 2 73 3784
บรรพบุรุษสามชั่วอายุคนของส่างปา ไม่ใช่นักล่าสัตว์ที่ยิ่งใหญ่อะไรเลย แต่เป็นพรานและหมองูทุกชนิด นอกจากความรู้ความสามารถในดารแก้ไขพิษร้ายของสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดแล้วไอ้ต่องสู่คนนี้ยังมีวิชาอาคมและธรรมชาติพิเศษประจำตัว ในการบำราบสัตว์พิษเลื้อยคลานทุกประเภท ขนาดแม่งูจงอางกำลังกกไข่อยู่มันยังเข้าไปเอาไข่มาต้มกินได้ โดยแม่งูไม่กล้าแม้แต่จะจะเงบหัวขึ้นมา อาชีพดั้งเดิมของส่างปาจับงูขาย อาถรรพณ์ 2 104 5603
ส่างปาเป็นลูกของส่างเหล่า หลานของส่างคำ อาถรรพณ์ 2 104 5606
พวกพรานพื้นเมืองแต่ละคน(รวมถึงส่างปา) แต่ละคนมีฝีมือดีก็จริง แต่ในด้านควบคุมสติ หรือกำลังใจ ยังใช้การไม่ได้นัก ลงถ้าเสียขวัญเสียอย่างเดียว อาถรรพณ์ 2 105 5673
ส่วนดีของเจ้าพวกนี้(ส่างปา)อย่างหนึ่งคือ มือเหนียวแน่นมาก ปืนจะมีลูกหรือไม่ ไม่ยอมทิ้ง พาแล่นติดมือไปด้วยจนวินาทีสุดท้าย ช่วยไม่ให้ปืนสูญหาย หรือถูกเจ้าช้างประหลาดโขลงนั้นขยี้เหยียบทำลายเสีย อาถรรพณ์ 2 105 5674
ส่างปาเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้เลยเกี่ยวกับเรื่องปืน เพราะปืนกระบอกนั้นอยู่ในความครอบครองของส่างปาไม่ได้มีกระสุนบรรจุอยู่เลย คงเนื่องมาจากยิงไปจนหมดแม็กกาซีน ก็ไม่ได้สนใจตรวจดูปืนหรือบรรจุลูกเตรียมพร้อมไว้อีกเลย อาถรรพณ์ 2 105 5742
กลัวผีเหมือนคะหยิ่น(เข้าใจผิดคิดว่าแงซายเป็นผีมาหลอก) ป่า2 145 7585
พร้อมกับอ้าปากหาวหวอดๆ ท่าทางไม่ค่อยยินดียินร้ายกับอะไรนัก ป่า 3 146 7619
ความสุขสุดยอดในชีวิตของมัน อยู่ที่บ้องกัญชา ไม่เคยปรารมภ์เรื่องใดทั้งสิ้น ป่า 3 146 7629
ไม่มีจุดหมายปลายทางในชีวิต หัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีญาติพ่อแม่พี่น้องหรือลูกเมีย ป่า 3 146 7630
คิดว่ามาเรียเป็นแม่ และคงไม่ทอดทิ้ง ไม่ว่าจะไปที่ไหนๆ ป่า 3 146 7630
ดารินยอมรับว่าในทัศนะของหมอด้วยกันแล้ว ส่างปาเป็นหมอแก้พิษที่เก่งที่สุดในโลก ป่า 3 147 7670
มาเรียบอกว่า"แต่มันเป็นนักเดินป่าที่ใช้ไม่ได้เลย" ป่า 3 147 7671

เสื้อผ้า
ในชุดสีดำกางเกงครึ่งแข้ง ดง 3 57 2878
ส่างปาใช้ผ้าขาวม้ามัดปืน ติดไว้เบื้องหลัง ดง 4 65 3359
มีผ้าโพกหัว อาถรรพณ์ 2 105 5672

หน้า
ดวงตาสีเหลืองกร้านนั้น ดง 4 65 3328
ฟันเกสีกระดำกระด่าง อาถรรพณ์ 3 113 6185
สีหน้าอันป๋อหลอของส่างปา อาถรรพณ์ 3 113 6187

ผม
มีผ้าโพกหัว(**มีผ้าโพกหัวอยู่ตลอดเวลา เลยไม่สามารถระบุทรงผมได้) อาถรรพณ์ 2 105 5672

สัมภาระ
โพกหัวสูง มือถือดาบ ไหล่สะพายปืนยาว ดง 3 57 2878
ส่างปาใช้ดาบกระเหรี่ยงที่เป็นอาวุธติดหลัง ดง 4 59 2971
กระสุนลูกซองที่ใช้กับมาเรีย เหลืออยู่สองกล่อง ดง 4 64 3304
ลูกซองซาเวจเดี่ยว เก่าคร่ำคร่า รพินทร์บอกว่าไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็ก ซึ่งนกต้องใช้ยางหนังสติ๊กรัดไว้ ดง 4 64 3309
สูบกัญชาจากปล้องไม้ไผ่ ดง 4 65 3325
เปลี่ยนปืนเป็น .375 ซึ่งแงซายเคยใช้ ดง 4 65 3326
ไม่ได้มีส่วนในการแบกหามสัมภาระกองกลางของคณะ แต่บรรทุกของส่วนตัวของมาเรีย ซึ่งบรรจุอยู่ในถุงทะเลขนาดย่อม โดยลักษณะที่เรียกกันว่า"โง" อันเป็นวิธีแบกของพวกชาวเขา คือเอาเชือกมัดถุงติดกับหลังไว้ส่วนหนึ่งกันแกว่ง มีสายหูหิ้วปากถุงอันทำด้วยสายพานเหนียวแน่นเป็นแผ่นขนาดฝ่ามือ โยงมาคล้องติดอยู่บนหน้าผาก ในลักษณะดังกล่าวนี้ ส่างปาเดินงุดๆขึ้นเขา โดยโยกหัวงุ้นไปเบี้องหน้า เดินไปได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งๆที่มีน้ำหนักอยู่บนหลังไม่ต่ำกว่า 20 กิโล จอม 1 67 3466
มาเรียให้ส่างปาใช้ปืนสั้นซึ่งเคยเป็นของสเตเกล เป็นปืน 45 ลองโคลท์ รีวอลเวอร์ซิงเกิ้ลแอ็คชั่น แบบอาร์มมี่ลองโคลท์พร้อมเข็มขัดปืนสั้น ซึ่งมีกระสุนติดในรังเข็มขัดเพียงไม่กี่นัด ต้องใช้วิธีสะพายคล้องเฉียงไหล่ เพราะเข็มขัดมีขนาดใหญ่กว่าเอวของส่างปา เหมือนขุนโจรเม็กซิกัน อาถรรพณ์ 3 109 5940
มีผ้าพลาสติกปกคลุมห่อเป้สัมภาระอีกชั้นหนึ่ง อาถรรพณ์ 3 113 6185

ของที่อยู่ในย่าม
สัมภาระส่วนตัวของมาเรียกับส่างปา จอม 1 67 3466
ส่างปาเอาแท่งอะไรชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นตัวยาสมุนไพรผสมปั้นไว้เป็นแท่งสี่เหลี่ยมโตนาดหัวแม่มือ และยาวประมาณ 2 องค์คุลี ซึ่งควักออกมาจากย่ามส่วนตัวอันบู้บี้ของมัน(ส่างปารักษาแผลให้แงซายเนื่องจากถูกแมงมุมหกขากัด) อาถรรพ์ 2 104 5616

มาเรีย ฮอฟมัน
• หน้าตา
ตาสีเขียว ขนตายาวงอน ปลายจมูกเชิด ริมฝีปากหนา

• ผม
สีน้ำตาลทอง ( พบคณะของรพินทร์ ครั้งแรก ยาว มัดด้วยเชือก เป็น หางม้า
หลังจาก เสร็จ ศึก สางเขียว จะ ตัดสั้น แบบ ดาริน )
มีขนสีทอง อ่อนๆ ทั่วร่าง

• รูปร่าง
สูง 5 ฟุต 7 นิ้ว ( สูงเท่าดาริน ) สัดส่วน 38-25-37 นิ้ว ผิวขาวอมชมพู อายุ ประมาณ 30 ปี อวบ อัด บึกบึน มีกล้ามเนื้อ เป็นมัด หน้าอกใหญ่ พุ่ตระง่าน สปริงตัวดี สะโพกหนา ขากลม อวบ เอวขอดกิ่ว หน้าท้อง แบนราบ มีกลิ่นตัวแบบชาว ตะวันตก ผิวมี รอย กระ ประปราย ขี้ร้อน

• บุคลิก – ลักษณะ
ลูกครึ่ง เยอรมัน- ฝรั่งเศส มีสามีแล้ว ชื่อ สเตเกล ฮอฟฟมัน อายุ ประมาณ 30 ปี เป็นนักผจญภัย เจ้าชู้ ขี้เล่น นับถือ ศาสนา คริส เปิดเผย น้ำใจนักกีฬา ใจกว้าง มีนิสัยแบบ ขาดผู้ชายไม่ได้ จอมยั่ว แต่บางครั้ง เหยือกเย็น มั่นคง เดนตาย อารมณ์รุนแรง อดทนเหมือนผู้ชาย มีโรค ประจำตัว คือ ปวดประจำเดือนอย่างรุนแรง ไม่รู้ธรรมเนียม ของไทย ในบางเรื่อง แต่หลังจาก ตั้งครรภ์ นิสัยจะเรียบร้อย ใจเย็น สงบเสงี่ยม มากขึ้น รักลูก

• อาชีพ – การศึกษา – ความสามารถ
เป็นนักล่าสัตว์ นักนิรุกศาสตร์ ยิงปืนเก่ง พูด อังกฤษเป็น ภาษาหลัก พูดพม่าคล่อง และรู้ภาษา ชาวเขาหลายเผ่า มีความรู้ด้านบราณคดี ธรณีวิทยา เรียน วิชา "เพลิออนโตโลยี" ขี่ม้าได้คล่อง

• เครื่องแต่งกาย
สภาพ ปกติ ใส่ชุดเดินป่า แบบชาวตะวันตก แบบโซนร้อน เสื้อ ฟิต รัดรูป แบะอก ไม่ใส่ บรา(เสื้อชั้นใน) มีติดตัว แต่ตะขอขาด เลยทิ้ง )เป็นเสื้อแบบกระดุม
กางเกงผ้ายีนมีซิป รัดรูป หรือ ผ้าหนา รัดรูป
มีทั้งหมด ประมาณ 6 ชุด ( ชุกแรก ขาดวิ่น สิ้นสภาพ ตอนปีนเขา ทิ้ง ชุดที่2 ขาดวิ่น ตอนตกช่องเขา ทะลุน้ำตกใต้บาดาล ตัดแขนออก กางเกงตัดขาออก เก็บไว้ ชุดที่ 3 สำรองในเป้หลัง ชุดที่4 5 6 เป็นสำรองในถุงทะเล ส่างปา )
กางเกงใน แบบบิกินี่ สีดำ ฉลุลายลูกไม้สีแดง
รองเท้าเดินป่าแบบทอปบูต แบบรูดซิบ
มีเสื้อแจ็คเก็ตบุนวมด้านใน แบบ รูดซิป มีกระเป๋าใส่ของ 1 ตัว

• สิ่งของประจำตัว
ห้อยเหรียญโลหะ ขนาดใหญ่กว่าเหรียญ บาท ( พ.ศ. 2502 ) เล็กน้อย ด้วยเชือกล่ม
บุหรี่ ในซอง
มีปืนสั้น ของ สเตเกล เป็นแบบรีวอลเวอร์ .45 ลองโคล์ ซิงเกิล แอ๊คชั่น ของสเตเกล ( ประจำมือ) พร้อม กกระสุน เจาะเกราะ รูปกรวยฝาชี ในเข็มขัดกระสุน .45
ปืน ไรเฟิล .375 CZ H &H แม็คนั่ม MODELL ZKK 602 บรรจุกระสุนได้ 5 นัด ( ประจำมือ) กระโจมมือ มีรอยขีดข่วน หมองคล้ำด้วยคราบไคล เนื้อเหล็ก ขาว แทบจะหมดสีดำ ยิงมามากกว่า 1000 นัด จนเกลียวลำกล้องสึกหรอมาก
กระติกน้ำ ประจำตัว
มีมีดโบวี่เดินป่า
หมวก เดินป่า และเป้หลังติดตัว
(ตอนแรกบอกใส่ห่วงอนามัย แต่ตอนหลังสาระภาพว่าไม่)

• สิ่งของใน เป้หลัง และ ถุงทะเล ของส่างปา และของที่เก็บได้ระหว่างทาง
บุหรี่ในซอง
ปืน .45 ลองโคล์
กระสุน สำรอง ผ้าอนามัย
ซิปโป้ น้ำมันนวด
ไฟฉาย ฮันเตอร์
สมุดบันทึก ของ แจน แครเมอร์
ยาดม
ขวามหิน แผ่นสี่เหลี่ยมเท่าฝ่ามือ แบบสอบปลาย ด้านกว้าง ยาว 4 นิ้ว ฝนจนบางเป็นคมด้านหลังแคบ 2 นิ้ว หนา 1 นิ้ว เป็นรูปขวาน อายุ 4-5 พันปี
เศษคนโฑ ด้านปาก เหลือ 1 ใน 3 สลักลาย บัวคว่ำ บัวหงาย ลายกงจักร อายุ 4 พันปี มีลายสวัสดิกะ
กระพวนโลหะ รูปร่างเหมือนหอย แครง ข้างในมีเม็ดโลหะใส่อยู่ เขย่ามีเสียง การประกบ ลายรูป หัวสิงหห์ แปลกประหลาด
มีดพับสปริง
ยาทาเล็บ สีชมพุ
ผ้าพลาสติก ห่อของ
เชือกไนล่อน
เสื้อกันฝน
ผ้าแห้ง เหมือนผ้าพันคอ
จับปิ้งรูปใบโพธิ์
หมากฝรั่ง ซิการ์
สมุดบันทึก ขนาด 4*6 นิ้ว
ปากกา
กล้องส่องทางไกล ขนาด 12 เท่า
ถุงมือหนัง
แหวนมรกต ล้อมเพชร ที่ได้จากจักราช

เป็นคนสุขภาพดีในด้านฟัน ไม่ปรากฏว่าเคย ถอน อุด หรือตบแต่งฟันแต่อย่างใด ป่าโลกล้านปี1 132 7047

รูปร่างหน้าตาของอนุชาในมรกตนคร
ร่างสูงใหญ่ขนาดเชษฐา เครายาวเกือบถึงอก ผมเป็นกระเซิงมีสีขาวประปราย
เป็นชายในวัยฉกรรจ์ แงซายฯ 3 199 9549

เป็นคนมีทิฐิมาก แต่ก็เป็นนักสู้เผชิญโชค อาถรรพณ์ 3 113 6178
มีชีวิตลุ่มๆดอนๆ ไม่เอาถ่าน เรียนอะไรก็ไม่เคยสำเร็จ ชอบท่องเที่ยว อาถรรพณ์ 3 113 6178
เป็นบุรุษเจ้าสำราญผลาญเงิน และชอบอะไรหลายอย่างเสื่อมเสียมาถึงวงศ์ตระกูล
แต่ก็เป็นลูกผู้ชายเต็มตัว อาถรรพณ์ 3 113 6178
เป็นลูกผู้ชายที่กล้าหาญไม่กลัวตาย แงซายฯ 3 200 9582
เป็นคนมีอารมณ์ขันบ้าง แงซายฯ 4 207 9811
ไม่ใช่นักแม่นปืนนัก แงซายฯ 4 207 9815
เครื่องแต่งกายของนักเดินป่า แงซายฯ3 200 9589

การแต่งกายในมรกตนคร
อาศัยเสื้อผ้าปิดร่างในลักษณะของชาวมรกตนคร แงซายฯ3 200 9589
มีผ้าเคียนเอว แงซายฯ3 201 9623
ปลอกกระสุน .450/.400 ไนโตรเอกซเปรส ผลิตจากบริษัทคีน็อคช์ ป่าโลกล้านปี1 132 7043
มีดโบวี่ ใบยาวขนาด12 นิ้ว ทำจากสแตนเลสสตีล (ซึ่งยกให้วายา) ป่าโลกล้านปี2 142 7462
ปลอกกระสุน .450 ไนโตรเอกซเปรส ป่าโลกล้านปี4 165 8336
ดาบเดินป่า 1 เล่ม แงซายฯ 3 200 9591